Hier verzamelen we alle recensies, interviews en artikels die verschijnen over Zender.
WWW.RADIO1.BE link
(toon/verberg)
Nieuwe Zender de ether in.
Het titelloos debuut van Roxy Music uit 1972 opende met “Re-Make/Re-Model”, een lap van een song recht in je gezicht, een statement van een creatieve, ambitieuze band, die, met vette knipogen naar het verleden, de popmuziek een nieuwe toekomst gaf. De debuutplaat van Zender opent met “Revisited/Revisited”, niet alleen visueel en linguïstisch gelijkend, maar ook hier wordt met veel echo’s uit het verleden naar de toekomst gekeken. De vergelijking loopt behoorlijk mank, en dat hoort ook zo bij vergelijkingen, maar feit is dat Acid Avenue meteen duidelijk maakt waar het over gaat: Zender is niet voor één gat te vangen.
Waar ook meteen mee gezegd is dat dit absoluut geen hapklare brok is, geen instant pop die lekker vlot weghapt. Er zijn meer dan genoeg referenties naar de pop, maar er zijn minstens evenveel hindernisjes die je als luisteraar moet nemen. Nummers die traag opgebouwd zijn, steentje voor steentje en pas bij de zoveelste beluistering hun geheimpjes prijsgeven. Met verkleinwoordjes, want het leuke van de zaak is dat het allemaal zonder pretentie gebeurt. OK, een nummer als “Magnum” refereert overduidelijk naar Pink Floyd ten tijde van The Wall, de single “Lux” grijpt terug naar het gitaarpopgeluid van de sixties, het nummer “Glow” had – mits een wat kalere productie – op een van de eerste soloplaten van John Lennon kunnen staan (en het totaal anders klinkende slot ervan – dat zelfs een andere titel krijgt, nl. A Nixon ending – op de Witte Dubbele), slidegitaren doen denken aan George Harrison en meer dan eens hoor je Beatlesiaanse en/of Byrdsiaanse gitaarlicks, maar het is niet meer dan respectvol 40 jaar popgeschiedenis in nieuwe, originele composities verwerken.
Op een verrassend volwassen manier overigens. Nu ja, Thijs De Clus, het brein, de songschrijver, de kern, het orkest en de stem van Zender, is dan ook al 30 jaar en dan mag je inderdaad al wat bagage hebben. Maar deze plaat werd wel opgenomen in de eigen huisstudio, met Studio Brussel-technicus Kris De Troch aan de knoppen (en geregeld ook aan de bas), en dan verwacht je toch wat minder rijke klanken. Fout gedacht. Alleen … soms had het ook wat simpeler gemogen: al te vaak krijgen de nummers nog een staartje of een extraatje, terwijl ze eigenlijk al perfect afgerond en afgeklokt waren. Beginnersfoutje zeker? De verleidingen van een huisstudio?
Want voor de rest houdt Thijs De Clus het liefst eenvoudig. De naam Zender verwijst naar de Denderstreek waar hij woont en naar radiostations, maar vooral: kan niet fout worden uitgesproken. Acid Avenue is de letterlijke vertaling van Zuurstraat, de straat in Voorde waar de studio ligt. Voorde zelf krijgt naamsvermelding dankzij de song “Forth City” en het platenlabel heet Sandy Hills, naar het nabijgelegen Zandbergen. Ook de muzikanten is Thijs De Clus gaan halen waar ze te vinden waren, bij voorbeeld bij hem thuis: zijn vader Luc schittert niet weinig op pedal en lap steel, of de typische Rickenbacker 12-string (vandaar het Byrds-geluid), maar als je weet dat Luc De Clus destijds de gitarist van Wim Decraene was en in die hoedanigheid de solo’s op “Tim” en “Rozanne” bedacht heeft, dan begrijp je meteen dat zoonlief niet verder gaan zoeken is. Zender nog vragen? (jsp)
WWW.GODDEAU.COM link
(toon/verberg)
Penny Lane, Tenth Avenue, Highway 61, Mermaid Avenue, Noorderlaan. Stuk voor stuk straatnamen die in het collectieve geheugen gegrift staan vanwege de aan hen opgedragen muziekparels. Als het aan het Oost-Vlaamse Zender ligt, komt daar binnenkort ook de Zuurstraat in Voorde bij.
Voor u ons van een flauwe grap beschuldigt, snel even verduidelijken: Voorde is een typisch Vlaams, landelijk gehucht in de omgeving van Ninove waar Zender — in zijn studio in de Zuurstraat dus — zijn debuutplaat opnam. Titel van het vanaf heden beschikbare schijfje: Acid Avenue. Abbey Road onder de Vlaamse kerktoren, als het ware.
De albumtitel is bovendien meer dan zomaar een vertaling van de toevallige plaats waar de plaat werd opgenomen. Het verwijst ook naar wat we op Acid Avenue te horen krijgen. Zender presenteert ons op zijn debuut namelijk een divers scala aan psychedelisch getinte liedjes waarin gitaren en keyboards maar wat graag een eind richting hogere sferen wegzweven en die afwisselend de spacey soundscapes van Pink Floyd (“The Ghost”, “Wayne”), de melodische, radiovriendelijke powerpop van Big Star (“Visa Nation”, “S.A.S.”) of de late Beatles (“Glow”) in herinnering brengen.
Verder doet het zompige “Northern Exposure” denken aan Black Rebel Motorcycle Club ten tijde van Howl, terwijl in de prachtige titelsong en eerste single “Lux” dan weer sterk de invloed van Jeff Tweedy doorklinkt. U hoort het: er hangt over Acid Avenue een onmiskenbare retro-waas, die ook in het artwork (Volkswagen-busje, pastelkleuren) tot uiting komt.
Drijvende kracht achter deze plaat is Thijs De Clus. Ook al staat er tijdens optredens een heuse band op het podium, toch is Zender grotendeels zijn soloproject. Opmerkelijk is wel dat zowat alle gitaren (elektrisch, pedal- én lapsteel) op Acid Avenue van de hand van vader Luc De Clus zijn. Voor de quizzers onder ons: Luc De Clus was midden jaren zeventig, als vaste leadgitarist bij de betreurde Wim De Craene, verantwoordelijk voor de gitaarsolo’s in regelrechte kleinkunstklassiekers als “Tim” en “Rosanne”. Het spreekt voor zich dat vader niet kon ontbreken op de zoons eerste langspeler.
Op het eerste gezicht lijkt Zender met beide voeten stevig in de eigen Ninoofse grond geworteld. De naam van het platenlabel bijvoorbeeld, Sandy Hill Records, is een simpele verwijzing naar het nabijgelegen Zandvoorde en met songtitels als “Dender Theme” (met Jim Cole op backings) en “Forth City” (Voorde dus) steekt Zender zijn roots niet onder stoelen of banken. De psychedelische sound zorgt er echter voor dat Zender op zijn debuut behoorlijk On-Vlaams klinkt — mocht er überhaupt al zoiets als een Vlaamse sound bestaan. Ter illustratie: laatst waanden wij ons tijdens een doordeweekse E40-rit tussen Gent en Brussel zowaar ergens op een broeierige highway tussen Tulsa en Nashville, compleet onder invloed van Acid Avenue.
Hier en daar worden songs nogal nodeloos uitgesponnen (de lome opener “Revisited/Revisited”) of valt de tekst nogal magertjes uit (“Glow”), maar met Acid Avenue heeft Zender een debuut uitgebracht waar het best trots op mag zijn. “Vijftig minuten lang de luisteraar in de wereld van Zender rondleiden, dat is wat ik met deze plaat wou doen, een klankenspectrum creëren waar het fijn toeven is”, aldus Thijs. Met vrucht geslaagd, als u het ons vraagt.
Op donderdag 2 oktober stelt Zender zijn debuutalbum aan zijn fans voor in jeugdhuis Nijdrop in Opwijk.
Lander Deweer 17 september 2008
WWW.CUTTINGEDGE.BE link
(toon/verberg)
In de branding van de Dender
Zender moet zowat het hoofdproject zijn van muzikale duizendpoot Thijs De Clus en daar hoort sinds kort ook een plaat bij, die ‘Acid Avenue’ heet. Die naam verwijst naar de Zuurstraat in Voorde, een Oost-Vlaams gat in de zanderige contreien nabij Ninove. Wij ontwaren een vreemdsoortige blijk van chauvinisme rond de Denderstreek, waar vele anderen liever niet mee geassocieerd worden, getuige de alleszeggende songtitel ‘Dender theme’.
In het muzikale veld situeert Zender zich ergens tussen de Beatles en de psychedelische rockgroepen uit de jaren zestig, maar dan bijna vijftig jaar later. Grote potten breek je daar niet mee, maar dat neemt niet weg dat ‘Acid avenue’ best aardig klinkt. Op die debuutplaat staan alleen songs die naam waardig, al is de ene al wat middelmatiger dan de andere. Er is in elk geval met hart en ziel aan gewerkt en dat hoor je.
Het rootsy countrynummer ‘Northern exposure’ klinkt misschien wel als een gimmick, maar vinden wij wel heerlijk als soundtrack bij een nachtelijke rit op de Vlaamse highways. De luie tandem ‘Wayne’ en ‘The ghost’ flirt met psychedelica en kan ons best hard boeien. Ook de vooruitgeschoven single ‘Lux’, die het goed doet op Radio 1 en ook in high rotation zit op – godbetert – Radio 2, klinkt helemaal niet kwaad, al loert het vergankelijkheidsmonster wel om de hoek. ‘t Is wachten tot ook Studio Brussel Zender oppikt, maar daar klinkt het misschien niet hip genoeg voor.
Als eerste grote wapenfeit van Thijs De Clus kan ‘Acid avenue’ best tellen. Aardig wat nummers blijven echt hangen en wat we horen, klinkt volgroeid. Misschien ligt dat wel aan de inbreng van gitarist Luc De Clus, vader van en oudgediende van wijlen Wim Decraene. Veel eer gaat in elk geval naar de prachtige stem van de frontman en zijn catchy, melodieuze vocals. Geen trendband, wel eentje met persoonlijkheid. Wij zijn er bijna zeker van dat we van Zender later nog meer zullen horen. We zouden bijna denken dat de Denderstreek toch nog wat meer dan carnavalhits in zijn onderbuik heeft zitten. Wordt zeker vervolgd.
Jelle D’Hondt
GOFORMUSIC.BE link
(toon/verberg)
Zender – Acid Avenue
Neem het ons vooral niet kwalijk, maar tot voor kort kenden wij Ninove enkel van zijn voetballende zoon Wesley ‘Wes’ Sonck en als aankomstplaats van de Ronde van Vlaanderen. Maar met Zender doet de gemeente tussen het Pajottenland en de Denderstreek ook op muzikaal gebied van zich spreken.
Songschrijver en zanger Thijs De Clus is de zoon van Luc De Clus, van 1970 tot 1982 leadgitarist van de betreurde Wim Decraene. Van zijn vader erfde hij een voorliefde voor sixties pop met psychedelisch randje. Op Acid Avenue (die zich niet in een groezelige New Yorkse wijk situeert, maar een referentie is naar de Zuurstraat in Voorde) ontwaren we dan ook echo’s van de latere Beatles of The Kinks, al integreert de band soms ook rootselementen in zijn sound. Overrompelend of vernieuwend is dit allemaal niet, maar Zender verstaat de kunst om een nummer te schrijven dat niet alleen instant meeneuriebaar is, maar ook blijft hangen. Zoals ze het zelf zeggen: “Songs zonder de zever en de hipheid, dat is Zender. Muziek, en niet het trendy leren jasje of de NME-hype van het moment.” Het is een primeur, maar we zouden het niet beter kunnen zeggen.
WWW.INDIESTYLE.BE link
(toon/verberg)
Zoetzure plaat uit de Zuurstraat
Zender heet Zender omdat dat lekker bekt. Achter de naam van de CD “Acid Avenue” moet je ook geen diepgaande betekenis zoeken. Ze werd opgenomen in de Zuurstraat, that’s it. Voor wie het nog niet begrepen heeft: deze groep houdt van eenvoud, en doet daar fijne dingen mee.
Radio 1 krijgt momenteel volkomen terecht niet genoeg van de single “Lux”. Enkele maanden geleden begrepen we niet dat voorganger “Get Used To It” niet de verwachte aandacht te beurt viel. Was het met zijn 1’55 te kort voor de radio? Een andere reden kunnen we echt niet verzinnen. Meer fraaie melodieën krijgen we in “Stella”. “Northern Exposure” slaat af richting country en zorgt voor een erg feestelijk sfeertje. “S.A.S./Fullerton Bridge” mag wat ons betreft de volgende single worden.
Minpuntje is dat Zender in de rustige nummers de aandacht regelmatig doet verslappen. Een mooi voorbeeld is opener “Revisited/Revisited”, dat in de 2de helft groeit naar een mooie climax, maar erg traag op gang komt. Ook een nummer als “Glow/A Nixon Ending” mist op CD de bezieling die Zender live in de kalmere liedjes wel tevoorschijn kan toveren. “Wayne” opent heel knap maar kabbelt naar het einde toe een beetje doelloos rond, waarna “The Ghost” er pas in de laatste minuut in slaagt om de juiste richting terug te vinden. Een voorbeeld van een trage die wel een hoog niveau haalt is “Forth City”. Misschien had Zender wat meer moeten snoeien om ons echt helemaal euforisch te maken.
“Acid Avenue” is nu al te koop als download, en ligt in de winkels vanaf 16 september. Op 2 oktober stelt Zender de CD live voor in Nijdrop. Een tijdje geleden waren we er zelf bij op een tryout, die heel goed in elkaar zat. Ondertussen kreeg de groep nog versterking van gitarist GJ Van Hellemont, die het als Douglas Firs ver schopte in Humo’s Rock Rally 2008. Een datum om zeker in je agenda te noteren dus, donderdag 2 oktober. Voor tickets en verdere info verwijzen we jullie graag naar de site van de zaal.
Ons oordeel: 3/5
WWW.SOUNDSLIKE.BE link
(toon/verberg)
Je zal maar Thijs De Clus heten. Ook al ben je dan de zoon van een rasmuzikant die jaren aan de zijde van Wim De Craene speelde, voor een solocarrière heeft zo’n familienaam net iets te veel van een Plop-verhaal. Vandaar de door iedereen uit te spreken naam Zender die tegelijk een quasi zelf gebricoleerde plaat en een livegroep van zes mensen moet schuilhouden. Je zal maar in de Zuurstraat in Voorde je studio hebben staan en je plaat opnemen. Vandaar dat Zender zijn nieuwe songs verpakte onder de titel ‘Acid Avenue’. En wil de echte Zender dan nu opstaan? Want ook onder al die schuilnamen zit muziek die je al eens eerder hebt gehoord. In de psychedelische helft van de jaren zestig bijvoorbeeld. Zender verstaat de kunst om met die invloeden best aardige nieuwe songs bij elkaar te klussen. Opener ‘Revisited/Revisited’ is bijvoorbeeld zo’n spannend stukje muziek waarbij je tegelijk in verschillende sferen wordt gegooid. Wie zender zegt, zegt meestal ook ontvanger en aan dat einde van de communicatielijn werd gedacht. Zender houdt het netjes en boeiend tegelijk: hij zal nooit een onverkwikkelijke klank of noot aanraken, maar blijft daardoor misschien meer aan de oppervlakte dan hij zelf zou willen. Anderzijds mag De Clus zich zonder schaamte tussen de nieuwe Belgische garde singer/songwriters scharen. Misstaan doet hij er niet.
INTERVIEW DE STANDAARD WOENSDAG 24 SEPTEMBER 2008
(toon/verberg)
THIJS DE CLUS, het brein achter Zender, heeft met “Acid Avenue” zijn eerste plaat uit. Die zit boordevol invloeden uit de jaren ’60 en ’70.
Flashback naar de sixties
Van onze medewerkster Daisy Van Lissum
Brussel. Met een vader die ooit leadgitarist was bij Wim De Craene, hoeft het niet te verbazen dat Thijs De Clus geboren werd met een gitaar in de hand en de smaak van muziek in de mond. Een en al enthousiasme is hij wanneer hij uitweidt over zijn idolen, niet toevallig dezelfde grote namen die dertig jaar geleden zijn vader voor hen wisten te winnen.
Hij is niet in opperbeste vorm: het is de voorbije avond nogal laat geworden, geeft hij toe. Eerst in zijn studio, een omgebouwd tuinhuisje in zijn hof, daarna ook op café. Zijn eerste soloproject Zender kwam haast vanzelf, vertelt hij. Plots had hij genoeg liedjes bijeen geschreven om een cd te vullen.
Wat is de rode draad op je debuutplaat “Acid Avenue”?
Een cd is altijd voor een groot deel autobiografisch. Acid Avenue gaat dus vooral over mij, mijn vrienden, mijn thuisstreek… Maar je moet je materiaal genoeg generaliseren, zodat het iedereen aanspreekt. Je kan de liedjes op verschillende manieren interpreteren. “Lux”, onze single bijvoorbeeld, lijkt op het eerste zicht een liefdeslied over een meisje. Dat zou het kunnen zijn en is het ten dele ook, maar eigenlijk schreef ik het over mijn kat. De zin “She makes me weep, she makes me sneeze” gaat simpelweg over mijn allergie.
*De teksten zijn vaak heel “matter of fact”, alsof je een soort raadgever aan het woord laat.*¨
Goh, zo had ik er nog niet over nagedacht. Mijn vrienden zouden het daar wel mee eens zijn, ik ben blijkbaar nogal een zaag (lacht). Het album gaat vooral over opgroeien in 2008, omgaan met de wereld, jezelf leren kennen. En keuzes maken. Opgroeien is er niet makkelijker op geworden met die overdaad aan mogelijkheden. Je zou kunnen zeggen dat ik een dialoog hou met mijn jongere ik, nu ik wat meer levenservaring heb.
Je cd klink heel retro. Vanwaar die fascinatie voor de jaren ’60 – ’70 ?
Ik ben letterlijk opgegroeid met die muziek. Ik heb lang gedacht dat het allemaal nummers waren van mijn vader, die optrad met verschillende coverbands. Pas later heb ik ontdekt wie bijvoorbeeld Bob Dylan of The Beatles waren. Nummers uit die periode waren niet alleen heel goed, artiesten durfden destijds ook de platgereden paden te verlaten. Laat ons eerlijk zijn, de beste muziek is gemaakt in de jaren zestig en zeventig. En natuurlijk in 2008 (kijkt veelbelovend).
Zou je jouw plaat zelf kopen?
Absoluut! Ik probeer muziek te maken die ik zelf mooi en interessant vind en ik hou wel van de mix die dat groepke daar heeft. Zender gaat van popmuziek uit de sixties en seventies tot country en rock. We zoeken die mix niet bewust, maar als het komt, dan komt het. Ik ben ook niet de meest fantastische zanger, maar ik denk wel dat ik een herkenbare stem heb.
*De sixties en seventies worden geassocieerd met seks, drugs en rock en roll. Is dat op jou van toepassing? *
Ik ben niet hip, muziek draait voor mij om de muziek. Ik weet dat rock en roll hard werken is en dat je daar een frisse kop voor nodig hebt. Ik weet niet of ik wel al die verhalen geloof over artiesten die hun meest creatieve periodes meemaken wanneer ze high zijn. In de studio moet een gitaarpartij juist zijn en als je te veel pinten op hebt, duurt dat heel lang.
Wat is het volgende doel voor Zender? Wachten op een telefoontje van Herman Schueremans?
Daar wacht ik sowieso op! Maar serieus, zelfs daarvoor zou ik niet alles stopzetten. Ik ben nu al met enkele nieuwe projecten bezig: de voorbereidingen van een tweede Zender album en een country cd onder de naam Zender Country Club – als een soort zijstapje.
Acid Avenue is nu uit bij Munich Records.
bekijk dit artikel in de fotogallerij
INTERVIEW WWW.GODDEAU.COM link
(toon/verberg)
“Je hoeft niet uit Antwerpen of Gent te komen om goede muziek te maken”
Een single (“Lux”) in high rotation op Radio 1, een stek in de Puur Belgisch-lijst van Jim TV, een speciale vermelding voor de knappe clip bij “Lux” op de NME-site en een meer dan geslaagd debuut volgens ons. Het moge duidelijk zijn: de release van Zenders eerste langspeler, Acid Avenue, gaat niet ongemerkt voorbij. Goddeau was er als de kippen bij om Thijs De Clus, drijvende motor achter het ganse project, aan de tand te voelen.
Vertel eens: in hoeverre is Zender een echte groep?
Het is begonnen als mijn soloproject, maar gaandeweg is de groep uitgebreid. Ik kan namelijk niet alle instrumenten zelf bespelen en zo kwam eerst mijn pa erbij, vervolgens hier en daar een maat en voor je het weet heb je een echte groep. We zijn nu met zes en in deze formatie willen we ook gaan optreden.
De titel van jullie debuutalbum is Acid Avenue. Wanneer is die naar boven gekomen?
Die was er al voor de eerste noot opgenomen werd. Acid Avenue is namelijk ook de naam van mijn studio, bij mijn ouderlijk huis in de Zuurstraat in Voorde. Gezien onze ietwat psychedelische sound vind ik hem uiterst geschikt. Abbey road op zijn Vlaams inderdaad …
Bij het beluisteren van Acid Avenue vallen meteen enkele invloeden op: Pink Floyd, late Beatles, Big Star. Akkoord?
Jazeker, ik ben vooral een hevige Big Star-fan. Hun melodieën en gitaarlijnen vind ik super. Voor mij zijn er een aantal erg invloedrijke B-groepen, waarmee ik niet doel op hun kwaliteit. The Byrds, Beatles, Beach Boys en Big Star. Haal je een Rickenbacker 12 string-gitaar boven, dan denken mensen meteen aan The Byrds, stop je harmonieën in je nummers dan zijn Beach Boys of Neil Young nooit ver weg … Daarnaast zijn we ook sterk beïnvloed door countrymuziek. Mensen denken bij country nog al te vaak aan foute rednecks en zo, maar er bestaat ook heel wat echt goede country. Al die invloeden hebben we in elkaar gepuzzeld tot we een eigen sound bekwamen. Noem ons dus zeker geen retroband. We proberen aan al die invloeden een eigen, moderne touch te geven.
Onder andere door die gehanteerde instrumentatie klinken jullie erg on-Vlaams.
Dank je, dat is een groot compliment. Niet dat ik iets tegen Vlaamse bands heb, zeker niet, maar ik mik graag wat verder. Zo komt de plaat ook in Nederland uit. Muziek is een apart universum, dat op zichzelf staat en totaal niet streekgebonden is.
Desalniettemin schuilen er op Acid Avenue tal van verwijzingen naar je roots.
Welja, ik ben nu eenmaal in een wondermooie streek geboren en opgegroeid. Op zich is het Pajottenland fantastisch, maar tegelijk ook vreselijk saai. Ninove vind ik bijvoorbeeld een stad van dertien in een dozijn. Maar juist daarom zijn ook alle mogelijkheden open om vanalles uit te proberen. Je bent er als het ware altijd een pionier.
Is dat uitdrukkelijk verwijzen naar de Denderstreek ook geen manier om jezelf af te zetten tegen de Gentse en Antwerpse scène?
Zeer zeker. Als jonge gast van de boerenbuiten is het minder vanzelfsprekend om een band op te richten en overal op te treden. Rivaliteit zou ik het zeker niet noemen, maar ik wil wel tonen dat je niet per se uit Gent of Antwerpen hoeft te komen om goede muziek te maken. Ook in de rest van Vlaanderen wordt interessante muziek gemaakt, wat men soms eens schijnt te vergeten.
Hoe belangrijk zijn teksten voor jou?
Belangrijk, omdat ik via muziek toch ook voor een stuk mijn eigen levensvisie wil overbrengen. Maar bovenal draait het toch om het creëren van een unieke Zender-sfeer. Ik wil voornamelijk een eigen universum scheppen, waarin gitaarsolo’s soms wat langer duren, maar op zichzelf ook een verhaal vertellen. Vaak zijn mijn teksten niet meer dan flarden ideeëngoed. Elke song bestaat bovendien uit verschillende lagen: je kan enkel naar gitaren luisteren, je kan de teksten erbij nemen, en ten slotte zitten er nog verschillende geluiden onder verstopt. Die zijn echter niet voor iedereen meteen hoorbaar.
Wat houdt die levensvisie precies in?
Authenticiteit neemt in dat verband een centrale plaats in. Naar mijn mening leven mensen tegenwoordig te materialistisch en zijn ze te weinig bewust van de wereld rondom hen. Boutades, ik weet het, maar ik probeer voor mezelf toch een bepaalde lijn aan te houden, doe een poging om biologisch verantwoord te leven. Ik wil, als ik ‘s avonds mijn tanden poets, recht in de spiegel kunnen kijken. Om een stom voorbeeld te geven: ik koop enkel melk uit flessen. Het stoort me bijvoorbeeld ook dat mensen die in de week gaan werken en in het weekend snel hun inkopen willen doen in de gekende warenhuizen niet kunnen kiezen voor alternatieve, biologisch verantwoorde producten die je wel in een gespecialiseerde natuurwinkel vindt. Het vergt dus moeite om zo te leven. En bovendien is het moeilijk om een evenwicht te vinden. Als muzikant heb je sowieso dure apparatuur nodig, en je kan jezelf onmogelijk buiten de maatschappij stellen. Zo naïef ben ik ook niet. Maar snufjes als de nieuwste gsm’s, iPods of merkkledij interesseren mij allemaal niet. Ik investeer in wat ik belangrijk vind, en niet zelden is dat muziek. Die levenshouding heb ik van thuis uit meegekregen, ja. Mijn ouders proberen ook altijd bewust te leven.
“Lux”, de prima eerste single, refereert ook aan die manier van leven, neem ik aan?
Klopt. Voor mij betekent luxe de vrijheid om te kunnen doen wat ik wil, zonder al te veel toegevingen te moeten doen. Naast Zender werk ik als geluidstechnicus, dus ben ik qua inkomen volledig afhankelijk van muziek. Natuurlijk kost een plaat opnemen serieus wat geld, maar ik spaar flink wat uit door in mijn eigen studio op te nemen. Als er dan toch wat minder binnenkomt, moet je je levensstijl daar wel wat aan aanpassen. Maar ik hoop echt nog jaren te kunnen blijven doen wat ik nu doe. Je kan “Lux” trouwens op verschillende manier interpreteren. Voor sommigen is het een liefdessong, anderen verzinnen er hun eigen verhaal bij. Ik zing bijvoorbeeld “you make me weep”: dat slaat eigenlijk op mijn allergie voor katten, terwijl ik nochtans een grote kattenliefhebber ben (lacht).
Je zei het daarnet zelf al: je vader, Luc De Clus, maakt ook deel uit van Zender. Hoe voelt dat?
Het lag voor de hand dat mijn pa mee zou doen, aangezien hij zowel de pedal- en de lapsteel, als de 12 string-gitaar bespeelt. Bovendien heeft hij een jarenlange ervaring. Maar ik raad het eigenlijk niemand aan (lacht). Het is niet simpel om aan je familie in de studio commando’s uit te delen, of eens goed je gedacht te zeggen. We zijn dan ook vaak ruziënd de studio uit gestormd. Maar net omdat het je vader is, leg je het nadien weer sneller bij.
Je vader was jarenlang de vaste gitarist bij kleinkunstgrootheid Wim De Craene. Heb jij nog actieve herinneringen aan die tijd?
Nee, zelf was ik te jong om dat volop te beseffen. Op wat foto’s na waarop ik als baby in Wims armen lig, heb ik er dus geen herinneringen aan. Maar wat een oeuvre heeft die man toch bijeengeschreven! Als je ziet dat hij, zonder echter supergroot te zijn geweest, nog steeds op vier staat in de 100 op 1-lijst van Radio 1: dat zegt genoeg. Helaas is Wim veel te vroeg overleden (De Craene stierf in 1990, ld). Later speelde mijn vader in een coverband, waardoor ik lange tijd gedacht heb dat pakweg “Proud Mary” van mijn pa was, of tal van songs van de Beatles. Het was dan ook een hele ontnuchtering toen ik op een bepaalde leeftijd notie kreeg van het begrip “cover” (lacht). Maar die rijke muziekbagage die ik via mijn pa heb meegekregen, is uiteraard een groot pluspunt geweest in mijn eigen ontwikkeling als muzikant.
Met Zender heb je dit jaar ook deelgenomen aan Humo’s Rock Rally. De kritiek van de immer onverbiddelijke Lester Wolfs was laat ons zeggen niet mals. Wat doet dat met een mens?
Tja, de commentaar was inderdaad negatief. Maar uiteindelijk probeer je daar toch de humor van in te zien. Het blijft tenslotte Humo. Onze muziek past natuurlijk niet echt binnen het concept van de Rock Rally, maar achteraf gezien was onze deelname zeker geen slechte ervaring. Wij vonden van onszelf dat we toen goed hadden gespeeld en in de aanloop van de cd-release was dat beetje naambekendheid mooi meegenomen geweest.
Tot slot: hoe ver reiken jullie ambities?
“Lux” wordt momenteel regelmatig gedraaid op Radio 1, en binnenkort komt daar Radio 2 bij. De clip, die via via inderdaad op de site van
NME is beland, staat ook in de Puur Belgisch-lijst van Jim TV. Dus de bal begint zachtjes aan te rollen. En maar goed zo, want ik zit boordevol ideeën, die ik slechts moeizaam kan kanaliseren. Zo wil ik volgend jaar een tweede plaat uitbrengen rond dezelfde periode. Ik heb daar al het nodige songmateriaal voor liggen, maar wil er voor de opnames graag een producer bij om de onvermijdelijke beginnersfouten eruit te vegen. Ik vind: als je jezelf songschrijver noemt, dan moet je in 365 dagen toch wel twaalf deftige nummers kunnen schrijven? Groepen als The Beatles, The Mama’s and Papa’s of
CCR brachten toch ook in een razend tempo albums uit? Verder speel ik nog bij Tokota en zou ik graag ooit een tournee langs Vlaamse theaterzalen ondernemen met een intiemere set vol Nederlandstalige liedjes. U hoort dus zeker nog van mij.
Lander Deweer
MUZIKMASS FreeZine
(toon/verberg)
Zender Acid Avenue
Wow! De beste tijdreis sinds maanden. Titel en (schitterende) hoes wijzen natuurlijk al in een welbepaalde richting. Van bij de eerste geluiden word je volop in een psychedelicawereld gezogen. Zo moet Alice zich in Wonderland gevoeld hebben. Dit is een regelrechte trip naar de westkust van Amerika en het San Francisco uit de sixties. De harmonieuze samenzang van The Beach Boys wordt daarbij moeiteloos gekoppeld aan spacy Pink Floyd. Tot in bepaalde passages de caleidoscoop tilt draait en je uitkomt bij The Hold Steady en Boston (die zang weer!). Verantwoordelijk voor deze krachttoer is Thijs De Clus uit… Voorde-Ninove (België) wiens vader nog gitarist was bij Wim De Craene (en nu in de live groep zit van zijn zoon). Ondertussen zorgt Zender met de single Lux voor de nodige buzz. Verdiend! Een aanwinst voor de nationale (en hopelijk ook binnenkort internationale) popwereld. (GTB).
WWW.PLATOMANIA.NL link
(toon/verberg)
Thijs de Clus kent zijn klassiekers mag blijken uit het album dat hij met zijn band Zender maakte. Deze Belgische zanger/gitarist bouwde een paar jaar geleden zijn tuinhuis om tot opnamestudio en kon zo in alle rust aan zijn songs werken. Met een aantal vrienden werden de tapes volgespeeld met het album Acid Avenue als resultaat. De Clus houdt van de sixties en The Beatles, The Byrds en The Kinks in het bijzonder laat hij blijken. In de liedjestraditie van deze bands zijn de songs met kop en staart, hebben ze aanstekelijke melodieën en rijke arrangementen. Het is dan ook vooral de psychedelische periode van deze bands die hem hoorbaar beïnvloed hebben en het mag gezegd worden, dat werkt hij goed uit. Vocaal is het mooi gearrangeerd en het is vooral het instrumentale deel dat je regelmatig naar adem doet happen. Referenties aan die gouden jaren te over en ook in de instrumentenkeuze en de productie is het authentiek. Zender mag dan retro lijken, het resultaat is indrukwekkend en dat is knap.
RIFRAF 199, OKTOBER 2008
(toon/verberg)
Het tuinhuis van spilfiguur Thijs De Clus werd enkele jaren geleden omgebouwd tot de Acid Avenue Studio, genaamd naar de Zuurstraat waar deze zich bevindt. Naar analogie met The Beatles heb je dan ook meteen de titel van je plaat, een referentie die ook muzikaal opgaat. “Lux” en “Acid Avenue” zijn heerlijke popsongs die de playlist van enkele nationale radio’s moeiteloos gehaald hebben. Telkens is de akoestische gitaar present en zijn referenties aan De Clus’ geboortestreek nooit ver weg. Vader Luc De Clus (vroeger nog leadgitarist van Wim De Craene) steekt geregeld een handje toe en laat “Dender Theme” klinken als de perfecte soundtrack voor een ritje langs de oever van deze stroom. (rl)
STAGE MAGAZINE, OKTOBER 2008
(toon/verberg)
ZENDER
Acid Avenue
Sandy Hills Records/Munich
Joost Zweegers heeft een nieuwe plaat uit op het ogenblik dat je dit leest. Stel je voor dat die cd in de winkel uitverkocht is en je toch iets wil meenemen, dan zal Acid Avenue je zeker ook bevallen. Deze vergelijking is geen toeval, want de 2 groepen waar de nova-star in speelde voor zijn huidig succes, zijn zeer verwant aan Zender. Neem Milk The Bisshop (herinner je de mooie single Malibu) of de Sideburns (I can’t let Maggy Go) en je hoort de zelfde sixties-sferen en muzikale joie de vivre, een opgewektheid die zoals het hoort niet noodzakelijk terug te vinden is in de teksten. Je hebt misschien al de single, Lux, op radio 1 en 2 gehoord, maar de plaat heeft heel veel meer te bieden. Sommige nummers verwijzen openlijk naar de Beatles en andere Beach Boys, zoals in het eerste deel van de openingstrack Revisited. Maar eerlijk gezegd bevielen de Pink Floyd stemmen en gitaren van bijvoorbeeld The Ghost nog veel meer.
Written, played and produced by is altijd veel hooi op de vork van één persoon. Thijs De Clus klaarde deze, euh, klus. Niet dat hij echt alle instrumenten inspeelde, oa vader De Clus, ooit nog sterk bij Wim De Craene, kleurt verschillende gitaren schitterend in. Soms zitten er wat veel ideeën in een en dezelfde song, maar het zijn bijna altijd goede ideeën.
In de booklet raadt men beluisteren in auto of vie koptelefoon aan. Uit eigen ervaring wil ik hieraan een halfduistere kamer met een goed glas toevoegen. (pdb)
DE WATERPUT link
(toon/verberg)
Grote Belgische belofte Zender live in Waterput
Op zondagmiddag 2 november speelt de nieuwe Belgische sensatie Zender live op in De Waterput. De band rond zanger/gitarist Thijs de Clus wordt momenteel overladen met geweldige kritieken betreffende zijn debuutalbum Acid Avenue dat hij ook in De Waterput voor komt stellen. Zijn pure popliedjes zijn bijzonder, omdat ze vaak fraai meerstemmig zijn, op een liefdevolle manier de jaren zestig doen herleven en bijzonder prettig in het gehoor liggen. De Clus moet een enorme fan van The Beatles zijn (de twee stemmen in Stella klinken zelfs als die van Paul en John), maar ook als er door het gebruik van een mondharp, een bluesschema of een verdwaald alternatief countrygevoel een ander sfeertje ontstaat, horen we een soort van Everly Brothers meets Beatles. Verder houdt de zanger uit het kleine plaatsje Voorde alles graag lekker dicht bij huis. Zo is de titel van het album Acid Avenue een letterlijke vertaling van de Zuurstraat waar hij woont en de bandnaam is een vage verwijzing naar de daar stromende rivier de Dender en radiozenders. Tekstueel zouden we De Clus met een gerust hart de Vlaamse Elliott Smith kunnen noemen. Ook de melodielijnen in zijn trage sfeersongs, het verzorgde spel en de vocalen op het album zijn wonderschoon. En als hij een uptempo song brengt, dan is het ook meteen een hit! Het instore optreden van Zender in cd-winkel De Waterput, Bosstraat 36 te Bergen op Zoom op zondag 2 november begint om 15.30 uur. De toegang is gratis. www.waterput.nl
VOGEL EN VRIEND
(toon/verberg)
“… Ook met onzen Thijs gaat het goed. Hij heeft met zijn jazzorkestje Zender een plaatje gemaakt. Ze zeggen zelf dat het heel goed is. Ik ben daar allemaal niet zo zot van, al dat gejangel op die gitaren en trommels. Maar da’s voor de jonkheid, niet meer voor mensen van mijn ouderdom. Ons Madeleine haar jongste hoort het graag zegt ze. Alle, we wensen hem het beste met zijn orkestjen . Volgend jaar misschien eens optreden op ons eetfestijn in de gemeenteschool? We gaan hem ook eens moeten testen op doping, want al drie weken op rij haalt hij de tweede plaats op de vinkenzetting op het industrieterrein van Appelterre.
Onze Georges daarentegen verging het minder goed dit weekend. Al zijn piroushen vlogen weg omdat hij was vergeten zijn muit toe te doen. Als ter iemand moest een piroush zien vliegen …”
Uit het woord van de voorzitter in “Vogel En Vriend” maandblad van de Vogelenbond Voorde.
OOR nr 12, 2008 link
(toon/verberg)
ZENDER – Acid Avenue (
SANDY HILLS/MUNICH)
En weer staat er een Belg op met talent, een tuinhuis met thuisstudio en een eigen soort logica. Zender is het bandje van zanger/gitarist Thijs de Clus uit het Vlaamse plaatsje Voorde. De titel van het album is een letterlijke vertaling van de Zuurstraat in dat gat en de bandnaam is een vage verwijzing naar de rivier de Dender en radiozenders. Maar zijn melodieuze, pure popliedjes zijn bijzonder, omdat ze vaak fraai meerstemmig zijn, op een liefdevolle manier de jaren zestig doen herleven en bijzonder prettig in het gehoor liggen. De Clus moet een enorme fan van The Beatles zijn (de twee stemmen in Stella klinken zelfs als die van Paul en John), maar ook als er door het gebruik van een mondharp, een bluesschema of een verdwaald alternatief countrygevoel een ander sfeertje ontstaat, horen we een soort van Everly Brothers meets Beatles.
Er staan wellicht een paar te trage sfeersongs op het album, de melodielijnen, het verzorgde spel, de vocalen en die toetsenrijke klanktapijten vergoeden daarin veel. De uptempo tracks ertussen zijn daardoor ook meteen hits! Tekstueel houdt deze melancholieke Elliott Smith van de Vlaamse Ardennen het erg dicht bij huis en ondanks de nostalgische afbeeldingen van een Volkswagenbusje en het cassettebandje ín de hoes is de voorzijde ervan behoorlijk gezichtsloos. Toch schuilt er in Thijs de Clus een prima songschrijver en bezitten de veertien songs van dit debuut nu al een knap eigen smoel. WILLEM JONGENEELEN
DREUN, ALTERNATIEF MUZIEK E-ZINE link
(toon/verberg)
Zender is voornamelijk Thijs De Clus en brengt het soort popmuziek dat je liever niet pop noemt. De nummers op dit debuut klinken immers behoorlijk sixties en pronken meer dan eens met een zekere voorliefde voor The Beatles die Zender onmiskenbaar heeft. Maar wars van enige invloeden klinkt de band vooral als zichzelf. En dat is allesbehalve saai. Met de ferme stem van Thijs De Clus, de knappe arrangementen, voldoende afwisseling in de songs onderling en de inbreng van slidegitaren her en der is er immers weinig om niet tevreden over te zijn. “Northern Exposure” (verwijziging naar de gelijknamige tv-serie?) is met zijn mondharmonica en Beck-invloeden de vreemde eend in de bijt terwijl “Glow” weer erg Beatlesque klinkt, maar daarom niet minder leuk. De titel “Acid Avenue” is de letterlijke vertaling van de straatnaam waar de studio staat waarin Zender het album opnam (Zuurstraat). Voor de gitaarpartijen was vader Luc De Clus verantwoordelijk, de man die ook instond voor de gitaarpartijen van wijlen Wim Decraene. Erg verdienstelijk en sfeervol debuut.
Bart Maurissen
Gepubliceerd op 27/10/2008
UIT IN BRABANT link
(toon/verberg)
De band rond zanger/gitarist Thijs de Clus wordt momenteel overladen met geweldige kritieken betreffende zijn debuutalbum Acid Avenue dat hij ook in De Waterput voor komt stellen. Op zondagmiddag 2 november speelt de nieuwe Belgische sensatie Zender live op in De Waterput. Zijn pure popliedjes zijn bijzonder, omdat ze vaak fraai meerstemmig zijn, op een liefdevolle manier de jaren zestig doen herleven en bijzonder prettig in het gehoor liggen.
De Clus moet een enorme fan van The Beatles zijn (de twee stemmen in Stella klinken zelfs als die van Paul en John), maar ook als er door het gebruik van een mondharp, een bluesschema of een verdwaald alternatief countrygevoel een ander sfeertje ontstaat, horen we een soort van Everly Brothers meets Beatles. Verder houdt de zanger uit het kleine plaatsje Voorde alles graag lekker dicht bij huis. Zo is de titel van het album Acid Avenue een letterlijke vertaling van de Zuurstraat waar hij woont en de bandnaam is een vage verwijzing naar de daar stromende rivier de Dender en radiozenders. Tekstueel zouden we De Clus met een gerust hart de Vlaamse Elliott Smith kunnen noemen. Ook de melodielijnen in zijn trage sfeersongs, het verzorgde spel en de vocalen op het album zijn wonderschoon. En als hij een uptempo song brengt, dan is het ook meteen een hit! Het instore optreden van Zender in cd-winkel De Waterput, Bosstraat 36 te Bergen op Zoom op zondag 2 november begint om 15.30 uur. De toegang is gratis
CJP WEBSITE link
(toon/verberg)
Denderen met Zender
Zender klinkt goed. Een samenvloeiing van eigen inspiratie en de Dender, meteen een verwijzing naar de afkomst van de zanger: Thijs De Clus woont in het Pajottenland. Met Zender brengt hij zijn eerste soloplaat uit, getiteld Acid Avenue.
“Jonge folkpop”, zo zou je de debuutplaat van Zender kunnen omschrijven. Rustig, melodieus en verrijkend zijn allicht ook van toepassing. De plaat gaat over opgroeien en het leven, volwassen worden en omgaan met die veranderingen. Sommigen zouden al deze inspiratie bundelen in een gewelddadig album vol rebellie om toch maar vast te houden aan die ondeugende puberjaren, maar Thijs De Clus heeft het anders aangepakt. Met het eerste nummer Revisited/Revisited brengt hij wondermooie klanken die perfect tijdens een relaxatiemoment kunnen losgelaten worden op menige oren.
Ook de rest van de cd ligt in het verlengde van het dit rustieke thema. Zender bouwt mooi op naar een muzikaal hoogtepunt, met af en toe een uitspatting om muzikaal vlak. Tijdens Glow / A Nixon Ending is het genieten van de capaciteiten van band – een ware muzikale explosie. Forth City opent vervolgens met een stukje mondharmonica. De tekst van het nummer “Undiscovered beauty…” is een ode aan de roots van De Clus. Een ode gebaseerd op eigen ervaringen in een dorpje diep weggestoken in het Pajottenland. De man is trots op zijn streek, en dat is eraan te merken.
Hoewel Zender een soloproject wordt genoemd, hoor je duidelijk verschillende muzikale invloeden op de plaat. “Live is zender een zeskoppige band, maar het is en blijft de muzikale speeltuin van Thijs”, staat er op de site te lezen. Je zou het zelfs een beetje een familieproject kunnen noemen, want op de plaat horen we ook Luc De Clus (jawel de papa) aan het werk. Als je weet dat deze man ooit nog het podium deelde met Wim De Craene weet je meteen ook waar het talent en de rustieke sound vandaan komen. Het zit de De Clussen duidelijk in het bloed.
Jolien Corstjens
RIF RAF 200 NOVEMBER 2008 link
(toon/verberg)
Vergeet Gent en Antwerpen. Deze Belgische debutant komt uit Ninoofse grond. Staar er je echter niet blind op, want Zender klinkt zo internationaal dat we ons op en heuse highway wanen als we met ‘Acid Avenue’ over de E40 bollen. Psychedelische retrosongs met een flinke geut pop en zelfs country. Tune in to FM Zender!
Verslingerd aan pastinaak
Zender is het project van Thijs De Clus en draait op volle toeren. Als we hem opbellen, is hij volop bezig met het onvermijdelijke papierwerk. Een hoop naar het schijnt.
“Vandaag is het tijd voor btw-nummers en vzw’s plus nog wat papieren voor Sabam, eigenlijk komt er enorm veel papierwerk kijken bij het opnemen van een plaat. Dingen waar ik eigenlijk niet zo goed in ben, dus die blijven dan ook liggen op een hoopje. Gelukkig is het morgen terug tijd voor mijn gitaar.”
Maar eerst nog wat promotie maken voor Zender! Er zijn heel veel referenties naar je geboortestreek terug te vinden op ‘Acid Avenue’.
“Dat klopt, er zijn inderdaad enkele nummers die verwijzen naar dorpen hier in de streek. Maar natuurlijk gaat niet de hele plaat over het Pajottenland. Ik wou er gewoon enkele referenties in steken die vooral voor mezelf leuk zijn, bijna een soort van inside jokes. Want eigenlijk valt er hier niet echt veel te beleven.”
Leg eens uit aan deze Antwerpenaar wat er zo bijzonder is aan de Dender-streek.
“Man, nu vraag je me wat. (lacht) Belangrijk is wel dat er hier één van de beste bieren ter wereld wordt gebrouwen: de Witkap Pater. Alleen daarvoor moet je eens naar Ninove komen, want het is door Michael Jackson – de bierkenner, niet de zanger – uitgeroepen tot derde beste bier ter wereld. Ondertussen staat het toch al enkele jaren in die hitparade. Manneken Pis, da’s natuurlijk ook belangrijk. De meeste mensen denken dan meteen aan Brussel, maar het echte manneken staat in eeraardsbergen. En als dat je niet kan overhalen, kom je toch gewoon voor het mooie glooiende landschap van de Dender-vallei hé.”
Proficiat, de toeristische dienst kan tevreden zijn. Je bent wel je eigen opnamestudio vergeten te vermelden…
“Ja juist, ik zou zeggen, kom allemaal naar mijn opnamestudio! Het is niet meer
dan een uitgebouwd tuinhuis, maar wat voor één! Hoeveel volk er binnenkan? Wel,
tijdens opnames hebben we daar eens met een volledig koor binnengezeten, toch
dertig man. Achter de studio hebben we een boomgaard, waar we ganzen
hebben rondlopen. Die zijn trouwens op ‘Northern Exposure’ te horen want die beesten maken soms verschrikkelijk veel lawaai.”
Ik heb ergens gelezen dat je erg milieubewust leeft.
“Bah ja, je moet dat nu ook niet overdrijven. Ik ben niet de Vlaamse no-impact man. Ik probeer wel op kleine dingen te letten, zoals het kopen van drank in glazen flessen in plaats van in kartonnen brikken. Ik koop ook overtuigd bioproducten. Eigenlijk kijk ik daarbij in de eerste plaats naar mezelf, want een wortel van een bioboerderij smaakt gewoon honderd keer beter dan andere wortels! We hebben ook een groentenpakket dat we elke week gaan afhalen bij een bioboerderij. Dat is seizoensgebonden en daar zitten dus dingen in waar je het bestaan nog niet van vermoedde. Sinds kort ben ik verzot op pastinaak, een soort zoete wortel. Heel lekker eigenlijk. Ik hou van gezonde boerenkost. Zo kom ik terug uit bij die Ninoofse grond hé, maar daar gingen we het niet meer over ebben.” (lacht)
Terug naar je plaat dan. Wat meteen opvalt in de liner notes, is dat je vader op bijna alle songs meespeelt. Meestal heeft de vader het voor het zeggen, leuk om die rollen eens om te keren?
“Ja, maar dat was niet altijd evident. Je ziet het vaak in bands waar verschillende familieleden samen spelen dat dat moeilijke situaties oplevert. Bij ons ook: ik moest geregeld tegen mijn vader zeggen: Speel het zo, ik wil dat het zus of zo klinkt. Terwijl mijn vader met zijn jarenlange ervaring me voor zot verklaarde. Er zijn echt momenten geweest dat we hier met slaande deuren de repetitieruimte verlieten. Gelukkig is er tussen familieleden minder barrière, waardoor zo’n dingen ook snel opnieuw opgelost geraken. Maar we komen goed overeen hoor. Het is een heel uniek gevoel om met je vader muziek te kunnen maken, daarom dus ook zijn bijdrage aan dit album.”
Woon je nog thuis dan?
“Nee, ik woon alleen maar mijn studio is nog wel aan mijn ouderlijke huis, wat het dan wel makkelijk maakt om mijn vader op te trommelen. De studio is niet mee verhuisd, maar als ik ooit veel geld verdien met één of ander project, dan bouw ik een echte studio, geen tuinhuis meer.”
Misschien wel met Zender, want ik hoor dat je zelfs al met een opvolger bezig bent voor Acid Avenue?
“Ja, ik schrijf erg veel nummers. Deze plaat is de voorbije drie jaar opgenomen, maar het zal zeker geen jaren duren eer er een volgende Zender plaat uitkomt. Eén cd per jaar vind ik wel een leuk streefdoel, maar misschien is dat iets te ambitieus. Er moet nog wel een verhaal aan vast zitten en een beetje inhoud hebben natuurlijk. Morgen hoeft er dus nog geen nieuwe Zender-plaat te zijn, want dan verkoop ik van ‘Acid Avenue’ niks meer.” (lacht)
Er staan trouwens ook heel veel nummers op dit debuut.
“Ja, ik vond dat deze 14 nummers het beste samen pasten. Er ligt nog heel wat materiaal op mijn plank dat deze edit niet gehaald heeft, ik heb honderden songlijstjes versleten om tot dit resultaat te komen. Nu ik er over nadenk, had ik er misschien nog wel twee songs kunnen weglaten… (denkt na) Maar ik zou niet meteen weten welke. Laten we het zo maar houden dus.” (lacht)
On Stage
2 november: De Waterput, Bergen Op Zoom (NL)
23 november: Mezz, Breda (NL)
26 februari ’09: Charlatan Zaal, Gent
27 februari ’09: Trix, Antwerpen
5 maart ’09: Kultuurkaffee VUB, Brussel
6 maart ’09: Cultuurcentrum, Mechelen
Robin Looyen
BLOG IT YOURSELF November 2008 link
(toon/verberg)
Interview met Zender
Zender heeft hun eerste full album, Acid Avenue uit en u zal het geweten hebben. Hun single “LUX” heeft u ongetwijfeld al horen passeren op radio en TV en binnenkort kan je Zender live aan het werk zien in de Charlatan in Gent, in de Trix in Antwerpen of in het Kultuurkaffee in brussel. Er is duidelijk geen ontkomen meer aan. Zender is coming your way!
De man achter de band is Thijs De Clus. Hij schrijft alle songs en heeft de plaat volledig zelf opgenomen en geproducet. Van een DIY-mentaliteit gesproken! BIY ging er op af en vroeg Thijs uit over de opnames van Acid Avenue.
Hallo Thijs, hoe gaat het met de plaat?
Alles verloopt prima. De cd ligt overal in de winkels en krijgt goeie recensies. De eerste single “LUX” zit sinds de zomer in de playlist van Radio 1 en krijgt nog steeds een pak airplay. De bijhorende videoclip wordt gedraaid op JimTV en TMF. Radio 1 heeft zelfs 2 ongereleasete nummers uitgekozen die ze af en toe draaien. Half november komt onze nieuwe single uit. In Nederland valt het album blijkbaar ook in de smaak. We kregen net nog een goeie recensie in OOR, waar ze zowaar spreken van “de Vlaamse Elliott Smith”! We hopen via de goeie recensies ook wat optredens in Holland te pakken te krijgen. De verkoop zelf kan uiteraard beter, maar het is dan ook gigantisch moeilijk om met de echt grote namen te concurreren. Zij krijgen sowieso een pak meer aandacht, maar we staan ons mannetje.
Van waar de keuze om alles zelf op te nemen en te producen?
Wel, ik heb sinds enkele jaren mijn tuinhuis verbouwd tot studio met alles er op en eraan. De eerste Zender demos heb ik daar opgenomen. Daarmee ben ik gaan leuren bij enkele grote labels, maar blijkbaar werd de muziek “te moeilijk” bevonden, dus heb ik het heft in eigen handen genomen en ben ik gewoon in eigen beheer alles zelf beginnen opnemen.
*Zou je ooit veel geld uitgeven aan een dure studio en producer? *
Ik sluit zeker niet uit dat we ooit met een echte producer naar een grote studio trekken, maar nu was daar gewoon geen budget voor. Ik doe het ook heel graag allemaal zelf. De muziek onstaat vaak tijdens het opnemen. Het is dus heel handig om in mijn studio rustig aan de nummers voort te werken. Waarschijnlijk gaan we de tweede plaat ook zelf opnemen. Misschien maken we wel ooit zelf preproducties, om dan daarmee naar een producer te stappen. Maar ik twijfel of het wel nut heeft.
Hoe heb je je eigen studio ingericht en hoe heb je je materiaal keuze bepaalt?
Ik heb er vooral mijn tijd voor genomen en goed nagedacht vooraleer keuzes te maken. Ik ben begonnen in mijn kelder met een Roland VS 16-80 16 track. Later ben ik naar het tuinhuis vertrokken en heb ik een 24 kanaals Mackie mengtafel aangeschaft. Ondertussen werk ik op een analoge 32 kanaals Toft mengtafel, een tafel van hoge kwaliteit met zeer goede preamps en equalizers. Ik heb ook een Alesis adat recorder waarmee ik analoog opneem via de mengtafel. De klank die je hierdoor krijgt is echt goed. Sinds enkele jaren werk ik met pc. Ik ben begonnen met pro tools, maar ben al snel overgeschakeld naar cubase. Mijn pc gebruik ik als edit – en opnametoestel. De mix doe ik op de Tofttafel. Ik werk met een RME RAYDAT geluidskaart en SSL converters. Dat zijn heel deftige AD-DA (analoog digitaal-digitaal analoog) converters. Voor de preamps en compressie gebruik ik onder andere de TL audio VP1 preamp channel strip.
Qua microfoon keuze denk ik vrij klassiek. De shure sm 57 blijft gewoon een zeer degelijke microfoon voor gitaar en dergelijke. De Sennheiser MD421 gebruik ik vaak voor gitaar, toms en bas. Voor de stem en eventueel akoustische gitaren gebruik ik meestal een Neumann TLM 103.
De plaat klinkt fantastisch. Kun je enkele tips geven aan jong talent dat zelf willen beginnen opnemen?
Het moeilijkste bij opnames is het opnemen van de drums. Zeker met beperkt budget is het een uitdaging om de drums goed te laten klinken.
In principe is het mogelijk om een drum goed op te nemen met slechts 3 microfoons. Liefst 2 groot membraan condensator microfoons en 1 basdrum microfoon. Wat je dan kan doen is 1 condens vlak boven de snare plaatsen, maar het membraan ook een tikkeltje naar de basdrum draaien. De tweede condens plaats je boven de floortom met het membraan half naar het centrum van de basdrum gedraaid. De basdrummic zet je uiteraard vlak voor of in de basdrum. Het lijkt een vreemde opstelling, maar het werkt mits wat zoekwerk en goede oren. Deze truuk heb ik trouwens van ene Glyn Jones, die heel veel oude platen heeft opgenomen op de old skool manier.
Voor de gitaren en stemmen geld maar één regel. Zie dat je basisklank goed is en dan hoef je het maar op te nemen zoals het klinkt. Goed is relatief natuurlijk. Het belangrijkste is dat jij weet wat je wil en dat je zoekt tot je de klank hebt die in je hoofd zit. Voorbereiding is ook heel belangrijk en voor de rest zou ik zeggen: maak het vooral niet te ingewikkeld.
Neemt iedereen binnenkort zijn eigen plaat op, of is er nog toekomst voor grote studios en producers?
Voor kleine bands wordt het moeilijker en moeilijker om echt goeie studios te betalen. Veel bands zoeken dus manieren om zelf te gaan opnemen. En die zijn er in overvloed. Toch denk ik dat er steeds grote en dure studios zullen blijven bestaan. Echt grote bands zullen wel blijven kiezen voor grote studio’s. Voor jonge bands in België is het zeer moeilijk. De afzetmarkt is heel klein en je moet al een pak cd’s verkopen om uit de kosten te geraken. Ik denk wel dat meer en meer bands naar grote studios gaan trekken om bijvoorbeeld enkel de drums op te nemen of enkel de mix daar te doen. Al de rest kunnen ze dan thuis doen of in kleinere homestudios.
Hoe DIY zijn jullie eigenlijk? Hebben jullie een management of een platenlabel? Zoja, hoe ver ga je in het uit handen geven van je zaken?
We zitten nu bij Munich Records. Dat is ons platenlabel. Zij pluggen ons bij de radiostations en zorgen er voor dat onze cd in de winkels terecht komt. Zij proberen de plaat ook zoveel mogelijk in de aandacht te brengen via de pers. Munich Records is een klein bedrijfje met echte muziekliefhebbers die enkel met muzikanten werken waar ze helemaal achter staan. Op die manier is het echt fijn werken. We voelen ons daar prima. Tegen grote labels zou ik niet per se nee zeggen. We staan uiteraard op onze artistieke vrijheid, maar er zijn deals mogelijk waarbij je jezelf kan blijven en niet per se uw ziel moet verkopen aan de commercie.
Floris De Decker
5/11/2008
STEPS MAGAZINE DECEMBER 2008
(toon/verberg)
Talk of the town
Pionier Thijs De Clus
Het gaat Thijs De Clus voor de wind. Goeie melodieuze popmuziek. Dat is waar de frontman van Zender garant voor staat. Lovende recensies over de eerste cd “Acid Avenue” in overvloed en ook Radio 1 is fan. Met zijn Voorde houdt hij er een zelfverklaarde haat-liefdeverhouding op na. Wij wilden wel eens weten waarom.
Het wemelt op jullie debuutplaat van de referenties naar de streek rond Ninove. Verklaar.
Mensen denken misschien dat ik een cd heb gemaakt over mijn dorp, maar dat is eigenlijk niet het geval. Ik heb er enkele verwijzingen ingestoken omdat een deel van de cd gaat over opgroeien en je weg vinden in het leven. Je roots hebben een bepalende invloed op wie je bent. Voorde is een zeer kleine deelgemeente van Ninove. Behalve mijn buren ken ik hier dan ook niet zo ontzettend veel mensen.
Was je dan aangewezen op Ninove om contacten te leggen?
Om mijn kameraden te zien, was het in Ninove te doen. Tien jaar, of zelfs langer geleden, hadden we met een aantal vrienden een cultureel magazine opgericht. Om de drie à vier maand brachten we een nummer iot op 300 exemplaren dat verkocht of verdeeld werd in cafés, de bibliotheek of het cultureel centrum. We brachten interviews over muziek en literatuur en waren de enigen die zoiets op dat moment deden.
Zijn er vandaag ook nog gelijkaardige initiatieven te vinden?
Het is erg om te zeggen, maar zo’n initiatieven gebeuren blijkbaar niet veel meer. Vandaar ook mijn haat-liefdeverhouding met deze regio. Langs de ene kant is het spijtig dat hier niet echt veel te beleven valt en dat je daarvoor best naar een grotere stad als Gent of Brussel uitwijkt, maar dat maakt het net tof omdat je dan een beetje pionier bent in alles wat je doet. Sommige mensen zullen daar anders over denken, maar voor mij is het ook een voordeel dat heel veel mensen elkaar hier kennen. Grootsteden hebben ook hun voordelen, maar zijn op dat vlak toch een tikkeltje anoniemer. Al wil dat niet zeggen dat ik als het ware vastzit aan Ninove en hier voor de rest van mijn dagen zal blijven. We zien wel hoe alles evolueert, maar op dit moment voel ik mij hier goed.
Kan je vanuit een landelijke gemeente als Voorde de wereld veroveren?
Muziek is unverseel. Het is niet omdat je uit Voorde komt, dat je minder of meer waard bent dan iemand uit pakweg Arizona of New York. Ik woon nu eenmaal hier en vind het vooral voor mezelf fijn om daar in onze cd enkele verwijzingen naar te maken. Acid Avenue, de titel van de cd, is trouwens niet alleen een verwijzing naar een gelijknamig nummer op de cd, maar is ook de naam van mijn studio waar alles is opgenomen. Ik vond het wel mooi klinken. Het is meteen ook een vage verwijzing naar Abbey Road van The Beatles.
Wat brengt de nabije toekomst voor Zender?
In het voorjaar trekken we met onze zeskoppige liveband op toernee langsheen bekende clubs. Onze cd is ondertussen ook in Nederland uitgekomen, met heel wat toffe kritieken tot gevolg. We hebben er trouwens al een paar akoestische concerten gedaan. Zo waren we onlangs te gast in de legendarische muziekwinkel De Waterput in Bergen Op Zoom. Daar is toen heel veel volk op afgekomen. Je merkt echt dat er in Nederland iets begint te borrelen. Het zou dan ook best kunnen dat er een akoestische toernee uit de bus komt. We willen in een bezetting van twee tot drie man bewust het kleinere circuit aandoen om zo naam te krijgen en hopelijk in de loop van volgend jaar met de zomerfestivals groter uit te pakken. Al is het altijd afwachten wat de reacties zullen zijn.
Staat Nederland open voor jullie muziek?
We verschenen onlangs wel nog in het bekende muziektijdschrijft OOR met een zeer goede recensie. Nederlanders vinden Belgen sowieso interessanter. Exotisch ook. Die gekke Belgen, weet je wel (lacht). Voor de rest zijn we al volop bezig aan een nieuwe cd. Onze eerste plaat is als het ware spontaan ontstaan. We hadden niet echt een plan. Deze keer wil ik heel erg gestructureerd te werk gaan. In de loop van najaar volgend jaar moet het album klaar zijn. De nummers zijn daarvoor al grotendeels klaar. Nog voor het einde van dit jaar worden de demo’s opgenomen om in maart of april aan de defenitive opnames te beginnen.
Voor meer informatie over de band rond Thijs De Clus en voor tourdata surf je naar www.zendermusic.be
(kadertjes rond het artikel)
Wie?
Thijs De Clus, zoon van Luc De Clus (gitarist van oa Wim De Craene en Irish Coffee), is een creatieve duizendpoot. Hij werkt als technicus, producer en oogst ook succes met zijn eigen band Zender.
Wat?
Zender ontstond zo’n twee jaar geleden. Naast Luc De Clus speelt ook de veelzijdige Jim Cole uit Geraardsbergen mee in de zeskoppige liveband.
Waar?
“Je hebt hier heel mooie plekjes in Ninove en omstreken. Op het graspleintje achter de (OLV) kerk is het in de zomer heel gezellig. Aan de oevers van de Dender is het ook heel mooi. Al telt Ninove ook spijtig genoeg heel wat lelijke gebouwen. Jammer dat oude charmante gebouwen vaak plaats moeten ruimen voor nieuwbouw.” Over zijn eindejaarsplannen heeft Thijs nog geen zekerheid. “Gewoonlijk komen we met wat vrienden samen bij iemand thuis. Misschien volgt er nadien nog een stapje in de wereld, maar dat hoeft niet echt. Voor mij primeert de gezelligheid thuis met een glaasje champagne, een hapje en een drankje. En muziek, uiteraard!”
Tekst en Beeld: Katrien Meersseman
Steps Magazine Editie Aalst-Ninove-Geraardsbergen December 2008
